La hospitalidad de los Argentinos!

Er was eens een jonge dame die een ouder koppel ontmoette op de bus naar Ushuaia. Ze raakten aan de praat en wisselden adressen uit. Met Pasen en Kerstmis kreeg de jonge dame een berichtje van haar kennissen. Telkens opnieuw schreven ze dat ze altijd welkom was bij hen thuis.
Op een dag komt de dame toevallig voorbij Córdoba en ze beslist om haar kennissen op te bellen…


Dit is het begin van 4 prachtige dagen in het appartement van Anna (63 jaar) en Alberto (75 jaar). Ze verwennen ons ten volle en we voelen ons op logement bij oma en opa.
De eerste avond drinken we 2 flessen rode wijn bij het eten en 2 flessen champagne als dessert… We zijn dus echt wel welkom! Onze kleren worden gewassen met de beste waspoeder en wasverzachter en we krijgen de studiekamer van Alberto voor ons alleen.

ANA y ALBERTO, nos sentimos en casa. Gracias para todo!!!

Córdoba is een koloniale stad. We zijn er juist op 24 maart, de herdenkingsdag van de staatsgreep in 1976 die duurde tot 1989. Een periode waar vrijheid van expressie taboe was. De willekeurige arrestaties en folteringen liggen bij de mensen nog heel helder in het geheugen. Om dit alles niet te vergeten worden musea ingericht waar de gedeporteerden een stem krijgen en opnieuw in hun waarde geplaatst worden.

Ook hier bij Ana en Alberto worden we geconfronteerd met de crisis. Als advocaat en psychologe hebben ze elk een pensioen van 2000pesos. De huur van het appartement is er al 3500. Dan komt er nog de betalingen van het water, de elektriciteit en de telefoonverbinding. Voor het eten moeten ze hun spaarboek aanspreken die ook iedere dag minder waard is door de voortdurende inflatie. Je zou voor minder angstig worden!

After the flight from Easter Island we arrive early in Santiago, from there we immediately take a 6-hour bus to Mendoza, Argentina. Along the way we cross a majestic pass and drive along America’s highest peak, the Aconcagua. In Mendoza we catch a bus to Cordoba and ring Ana and Alberto who live there… Ilse met them last year on a bus in Ushuaia and they invited her in Cordoba if she returned to the country.
We receive immediately an invitation to their home for the very next day.

Upon arrival in Cordoba we search Alberto in the bus station, since there is some confusion with the old and new terminal, but finally we meet. He drives us to their home in a guarded area just outside town. There Ana welcomes us. They show us our room, give us some clean bedsheets and towels. It feels great. After 36 hours of travelling a shower has a magical effect and being in a house after all the camping is simply wonderful.
Ana prepares a good lunch and after that we decide to take a nap… Which takes longer as planned, so that day we just enjoy the hospitality of the house. Feels great.

Cordoba is a typical colonial city. A mix from old and new, so a couple of buildings and churches give an idea to walk along. There is also the museum of the dictatorship in the old police station – a cruel period during the ’60 and ’70 – still a fresh scar for a lot of Argentine people. The big disadvantage is that the museum only shows the side of the fallen dictator, the guerilla’s have now the power, so they cloud all their activity.
After visiting the city, we decide to take a bus back home, but a manifestation and a soccer match that day make it hard. After one hour and a half we still don’t have a bus. The original bus route is blocked because of the manifestation and on the alternatives the buses stops at random… When we finally decide to take a taxi, a couple of them refuse because there is a soccer match nearby our stop and some 35000 people are about to be set free. Finally we find one who risks the trip and we’re lucky. He drops us off at the front door, where a delicious dinner awaits us.

We’d like to leave the next day, but Ana and Alberto convince us to stay one more day, so we just have a day off at their place today. Working at the blog, preparing some couch surfs for the next part and look for a flight from Rio deep inside Brasil…
Our last day we go out for a picnic at the lakeside, bake Ilse and Ana pancakes and do we take the bus to Reconquista, where we’ll arrive the next morning.
These sleeping buses are not perfect, but still quite comfortable. If we do otherwise, we’ll loose a lot of time with transportation, since many of the legs are about 13 – 16 hours each. So night transport is ideal.